Sortuj według:
Wyświetl:
Wyświetlono: 16 do 32 z 32 (strona: 2 z 2)

Zestaw mały (ważny do 2020-08-18 12:00)

Kochani,
przyroda zaskakuje, dlatego skład paczek i nowości podamy w czwartek 13.08.2020.
Dziękujemy, że jesteście z nami,
Wasi Ogrodnicy

Zestaw duży (ważny do 2020-08-18 12:00)

Kochani,
przyroda zaskakuje, dlatego skład paczek i nowości podamy w czwartek 13.08.2020.
Dziękujemy, że jesteście z nami,
Wasi Ogrodnicy


Por młody
Warzywo, które - ze względu na swoje właściwości lecznicze - znalazło zastosowanie nie tylko w kuchni, lecz także w medycynie naturalnej. Współczesna fitoterapia poleca stosowanie pora na anemię, bóle reumatyczne, a także - w postaci syropu - na kaszel u dzieci. Właściwości lecznicze pora doceniono już w starożytności. To pochodzące z Bliskiego Wschodu warzywo podobno spożywał cesarz Neron, wierząc, że wywiera pozytywny wpływ na struny głosowe. Szybko znalazł on zastosowanie w polskiej medycynie ludowej, w której używano okładów z liści pora przy leczeniu artretyzmu i reumatyzmu, a także odkażaniu i przyspieszaniu gojenia ran. Por wspomaga układ odpornościowy, stabilizuje poziom cukru we krwi oraz ma właściwości bakteriobójcze. Współczesna fitoterapia poleca stosowanie miazgi z liści pora w postaci okładów przy chorobach reumatycznych. Powoduje ona rozszerzenie podskórnych naczyń krwionośnych, lepsze ukrwienie tkanek oraz zmniejszenie lub zniesienie bólu. Białą część pora należy rozetrzeć na tarce o bardzo drobnych oczkach. Otrzymaną miazgę należy rozsmarować na gazie lub innej tkaninie i przyłożyć do miejsca objętego bólem reumatycznym. Por - ze względu na zawartość żelaza (2.10 mg/100 g) - jest polecany w diecie przy anemii. Por dostarcza więcej żelaza niż buraki (0,80 mg/100 g) i prawie tyle samo żelaza co botwina (2.57 mg/100 g), a więc warzywa, które powszechnie są uznawane za niezastąpione źródło tego pierwiastka. Wchłanianie żelaza wspomaga witamina C, dlatego przy anemii warto sięgnąć po sałatkę z porem skropioną sokiem z cytryny. Syrop lub sok z pora sprawdzi się w zwalczaniu nieżytów górnych dróg oddechowych, ponieważ zwiększa wytwarzanie śluzu, przywraca samoistne ruchy nabłonka rzęskowego, a tym samym działa wykrztuśnie. Poza tym - dzięki zawartości związków siarki - hamuje rozwój bakterii. W związku z tym w przypadku uporczywego kaszlu można sięgnąć po sok lub syrop na kaszel z pora, który można stosować także u dzieci. Przepis na syrop z pora Rozetrzyj białą część pora na tarce o drobnych oczkach i wymieszaj z taką samą ilością miodu. Zagotuj i przecedź zawartość przez drobne sitko. Dorosłym zaleca się pić syrop z pora 3-5 razy dziennie po jednej łyżce stołowej. Dzieciom można podawać po 1 łyżeczce od herbaty raz dziennie. Przepis na sok z pora Pokrój w plastry białą część pora. Układaj je w słoiku warstwami, pamiętając, aby każdą z nich posypać cukrem lub polać miodem. Zakręć słoik i odstaw w ciepłe miejsce na 24 godziny. Dorośli mogą pić sok 2-4 razy dziennie po jednej łyżce stołowej. Dzieciom można podawać po 1 łyżeczce od herbaty raz dziennie. Por to jeden z lepszych prebiotyków Por jest źródłem inuliny - naturalnego prebiotyku, który przyczynia się do wzrostu pożytecznych bakterii jelitowych, takich jak Lactobaccillus czy Bifidobacterium, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Inulina ma także inne właściwości - m.in. obniża poziom glukozy i cholesterolu we krwi , a także ułatwia przyswajanie składników mineralnych. Por ma działanie moczopędne i oczyszczające – sprzyja usuwaniu zalegającej wody w organizmie. Por wykazuje też działanie zasadotwórcze. IG pora = 15, w związku z tym bez obaw mogą po niego sięgać osoby chorujące na cukrzycę. Dzięki temu pomaga uporać się z zakwaszeniem organizmu. Można się o tym przekonać, pijąc odwar z porów. Wystarczy ugotować 6-8 sztuk pora w trzech litrach wody i pić po kilka szklanek odwaru dziennie.

Cebula cukrowa

Czosnek ogrodowy

Pietruszka z nacią

Seler listkowy

Natka pietruszki
Nasz certyfikat PL-EKO-07-1320

Ser kozi w ziołach i oliwie
Słoiczek 300 ml

Mąka orkiszowa razowa
Orkisz – pochodzenie i uprawa Orkisz (Triticum spelta), nazywany też tradycyjnie szpelcem, jest starożytną odmianą pszenicy, a jego właściwa nazwa to pszenica orkisz. Uchodzi on za zdrowszą odmianę pszenicy zwyczajnej. Zboże to uprawiano powszechnie od epoki brązu (ok. 3400 r. p.n.e. - ok. 1200-750 r. p.n.e.) i było bardzo popularne w Europie do czasów średniowiecznych. Najwcześniejsze odkrycia archeologiczne dotyczące orkiszu są datowane na 5 tysięcy lat p.n.e. i dokonano ich na Zakaukaziu w rejonie Morza Czarnego. Prawdopodobnie z tych rejonów orkisz rozprzestrzenił się na tereny Europy Środkowej, gdzie na obszarach obecnych Niemiec i Szwajcarii był najbardziej powszechnie uprawianym zbożem. Ok. 500 lat p.n.e. orkisz zaczęto uprawiać w Wielkiej Brytanii. Orkisz był uprawiany do XX wieku. Od tego czasu zaczął być stopniowo wypierany przez pszenicę zwyczajną, która była łatwiejsza w uprawie i dawała większe plony. W latach 70. XX wieku praktycznie nie uprawiano już orkiszu, a zastąpiła go ulepszana pszenica zwyczajna. W USA ponowne próby wprowadzania tego zboża na rynek rozpoczęto w 1987 roku, poszukując zdrowszego pożywienia. W 2007 roku orkisz uprawiano w Europie na 18 tys. hektarów, a w Polce na 200-300 hektarach, głównie w gospodarstwach ekologicznych. Natomiast uprawa pszenicy w Polsce w podobnym okresie zajmowała 2,3 mln ha. Orkisz jest zbożem, którego nie poddano modyfikacjom genetycznym, nie ingerowano w jego strukturę. Stąd coraz większe zainteresowanie tym ziarnem ze strony zwolenników zdrowego stylu życia i tzw. czystej żywności. Obecnie coraz powszechniej można kupić przetwory z orkiszu głównie w działach „bio” i „eko” supermarketów oraz w sklepach internetowych. Ich cena jest jednak nawet 3-4-krotnie wyższa, niż produktów z pszenicy zwyczajnej. Wartość odżywcza orkiszu Szklanka ugotowanego orkiszu (194 g) dostarcza 246 kcal, zawiera głównie węglowodany złożone, ale przy tym jest bardzo dobrym źródłem białka, błonnika pokarmowego, manganu (106% zalecanego dziennego spożycia RDI), fosforu (29% RDI), magnezu (24% RDI), cynku (22% RDI), żelaza (18% RDI) i witaminy B3 (25% RDI). Zawiera też niewielkie ilości wapnia, selenu, witamin B1, B6 i E. Orkisz i pszenica charakteryzują się podobną zawartością witamin, składników mineralnych i fitosteroli. Orkisz należy do tej samej rodziny co pszenica, jednak jego zwolennicy podkreślają, że nie został on poddany żadnym modyfikacjom, stąd nie oddziałuje negatywnie na organizm analogicznie do pszenicy. Ziarna orkiszu wyglądają inaczej niż ziarna pszenicy, zboża mają inne DNA i różnią się profilem składników odżywczych. Orkisz charakteryzuje się wyższą niż pszenica zawartością białka i niezwykle odżywczej warstwy aleuronowej w ziarnach. Kompozycja aminokwasów jest inna niż w białkach pszenicy, orkisz zawiera sporo lizyny i metioniny (aminokwasów niezbędnych dostarczanych wraz z dietą i niewytwarzanych przez człowieka), których brakuje pszenicy. Białka orkiszu wykazują odmienną strukturę cząsteczkową, są bardziej kruche i łatwiej rozpuszczalne, dlatego są lepiej przyswajalne w przewodzie pokarmowym. Ok. 80% białek orkiszu to białka glutenowe (glutenina i gliadyna), które występują w innych proporcjach niż w pszenicy. Gluten w orkiszu Ze względu na obecność glutenu orkisz może być tak samo niewskazany jak pszenica dla osób chorujących na celiakię i z nietolerancją glutenu. Jednak doniesienia głównie z obszarów medycyny holistycznej i naturopatii pokazują, że gluten z orkiszu nie wywołuje negatywnych skutków i pogorszenia samopoczucia nawet przez osoby chore. Prawdopodobnie reakcja organizmu na orkisz jest bardzo indywidualna i zależy od poziomu nietolerancji glutenu przez daną osobę. Korzyści zdrowotne ze spożywania orkiszu Wiele z pozytywnych skutków zdrowotnych płynących z jedzenia orkiszu wynika z obecności w nim błonnika, szczególnie frakcji rozpuszczalnej. Ważna jest też zawartość składników mineralnych i niektórych witamin. Podobne korzyści mogą płynąć z jedzenia pełnego ziarna innych zbóż. Substancją wyróżniającą orkisz jest rodanid – związek o działaniu naturalnego antybiotyku, który znajduje się również we krwi, ślinie i mleku kobiecym. Rodanid stymuluje działanie układu odpornościowego, chroni dziecko karmione piersią przed infekcjami, wpływa na produkcję krwi i prawidłowy wzrost i rozwój młodego organizmu. Spożywanie orkiszu może nieść korzyści w wielu aspektach: Regulacja rytmu wypróżnień dzięki obecności błonnika pokarmowego, który powoduje zwiększenie objętości stolca, szybszy pasaż treści pokarmowej przez jelita, zapobiega zaparciom i jest pomocny przy nadmiernych wzdęciach; zmniejszanie ryzyka nowotworu jelita grubego poprzez skracanie kontaktu mas kałowych z jelitem i czasu przenikania toksyn do jego komórek; obniżanie poziomu cholesterolu we krwi, na co wpływa wysoka zawartość błonnika rozpuszczalnego oraz niacyny, która ponadto hamuje działanie wolnych rodników z utlenionego cholesterolu; zmniejszanie ryzyka miażdżycy i incydentów sercowo-naczyniowych; poprawa krążenia krwi i zmniejszenie ryzyka anemii za sprawą wysokiej zawartości żelaza i miedzi – pierwiastków uczestniczących w wytwarzaniu czerwonych krwinek. Większa liczba czerwonych ciałek krwi umożliwia lepsze dotlenienie komórek i tkanek, wzrost poziomu energii, przyspieszenie metabolizmu i ogólne lepsze samopoczucie. wpływ na układ hormonalny poprzez niacynę niezbędną do jego funkcjonowania, a szczególnie do wytwarzania hormonów płciowych; pobudzanie układu odpornościowego przez tiaminę w przypadku zapalenia i przewlekłego stresu oraz wyciszanie negatywnych skutków tych stanów; kontrola poziomu cukru we krwi i masy ciała poprzez błonnik, który spowalnia wchłanianie cukru do krwiobiegu i wydłuża uczucie sytości po posiłku. Zastosowanie orkiszu Orkisz ma lekko słodkawy smak i orzechowy aromat, co może być jego dużą zaletą. W większości dobrych piekarni dostępny jest chleb i bułki z orkiszu. Ziarno orkiszu jest przetwarzane podobnie do innych zbóż. Można wykorzystywać go w kuchni w postaci płatków orkiszowych i grysiku analogicznie do popularnych płatków owsianych i mieszać z orzechami i owocami, komponując musli. Kasza orkiszowa, która zawiera dużo błonnika i białka, sprawdzi się jako dodatek do głównego dania. Najlepiej wcześniej ją przepłukać w celu pozbawienia zanieczyszczeń i gotować 1 szklankę kaszy w 3 szklankach wody na wolnym ogniu do całkowitego wchłonięcia płynu. Mąka orkiszowa idealnie nadaje się do wypieku chleba, tart i muffinów. Mąka orkiszowa jest dostępna zarówno razowa (np. typ 1850, 2000), jak i jasna, wykonana z ziaren pozbawionych otrąb (np. typ 405, 650). W niektórych sklepach, szczególnie internetowych, można kupić makarony z mąki orkiszowej oraz chrupki, krakersy, precelki, suchary, pieczywo chrupkie, wafle orkiszowe i różnego rodzaju ciasteczka. Z orkiszu wytwarza się nawet kawę, która jest dostępna w postaci ziarnistej, mielonej i rozpuszczalnej. Metody różnorodnego wykorzystania orkiszu w diecie i liczne przepisy kulinarne przedstawiają publikacje dotyczące diety św. Hildegardy – średniowiecznej zakonnicy, która propagowała sposób odżywiania oparty na orkiszu jako gwarantujący długie i zdrowe życie.

Mąka żytnia biała

Mąka żytnia razowa

Wyświetlono: 16 do 32 z 32 (strona: 2 z 2)